Sevgili günlük, uzun zaman oldu seninle konuşmayalı. 2017’de seni biraz kendi haline bıraktım. Malum, işler son derece yoğundu. Yine de bu bir bahane değil. Asıl bahane internet ve sosyal medya ile arama biraz mesafe koymak istemiş olmamdı. İçimden bir şeyler yazmak, paylaşmak pek gelmedi bu sene. Oysa ki iletişimden ekmeğimi kazanıyorken, seni ve sosyal medyayı ihmal ederek, bizim mesleğin en büyük günahlarından birini işlemiş oldum. Korkma, bu süre içinde hiçte boş oturmadım.
Uzun koşulara başladım
Görüşemediğimiz zaman içinde yaşamıma anlam katan önemli bir hadise oldu. Uzun mesafe koşmaya başladım. Koşmak, hele bir de uzun mesafe, hiçte bana göre bir iş değildi. Genel anlamda sabırsız, maymun iştahlı ve acıdan kaçmaya meyilli olduğumdan (aslında hepimiz böyleyiz!), uzun mesafe koşmak pek benim tarzım bir iş değildi. Yaş ve deneyim arttıkça insan, hayatının iplerini, mümkün olduğunca, eline almak istiyor. Bu sebeple geçtiğimiz yıl, birkaç kere 3-4 km’lik koşu denemesi yaptım. Yaptığıma da pişman oldum. Dizlerimdeki ağrılardan kurtulmam aylar sürdü. Koşmaya tövbe ettim. Murakami’nin “Koşmasaydım yazamazdım” kitabıyla karşılaşınca, pek özendim. Özellikle uzun mesafe koşuculuğun odaklanma, sabır ve dayanıklılığı artırmaya yardımcı bir spor olduğuna ikna oldum. Bu yüzden koşmaya bir kere daha şans vermek istedim. Bu sefer bir bilene danışmam gerekiyordu. Talih bu ya, hayat karşıma Erol Dinneden’i çıkarttı. Erol, özel bir adam. 40 yaşından sonra yaşamının iplerini eline almaya karar vermiş, iradesini sporla geliştirerek, obezlikten atletliğe geçiş yapmış bir spor insanı. Ultra Maratonun nirvanası olarak kabul gören UTMB OCC’de koşmuş. Bu aralar Iron-Man’e hazırlık yapıyor.

UTMB Mont-Blanc’in havasını anlamak için şu video’ya da bir göz atmanız yeterli.

Ağrıyan dizlere ayakkabı reçetesi
Erol, dizlerimdeki ağrıların yanlış ayakkabılarla koşmamdan kaynaklanmış olabileceğini söyleyince, içim rahatladı. Siz siz olun, sakın ha, AirMax’lerle koşmaya kalkmayın. Ayakkabının taban yastıklaması koşmak için uygun olmadığından, koşunun tüm yükünü dizlerime bindirmiş. Erol bana düz koşular için kırmızı bir Mizuno Wave Inspire 12, patika koşuları için ise yeşilli bir New Balance Leadville aldırdı. Reklam olmasın ama, doğru ayakkabıların koşu sağlığını direkt etkilediğine ikna oldum.
İlk antrenmandan bir kare. Soldan sağa: Erol, Murat, Hakan.
Whatsapp’ta hemen bir koşu grubu oluşturuldu
Koşmak bireysel bir spor gibi görünse de aslında iyi bir sosyalleşme aracıymış. Erol koşu grubuna beni de dahil etti. 4 kişilik grubun içinde bir bilen eşliğinde gece koşularına başladık. Fenerbahçe sahilinden Bostancı’ya kadar giden 5 kilometrelik parkuru, biraz yürüyerek biraz koşarak, acıları hafifleten muhabbet eşliğinde, kate tmeye başladık. Bu grupla antrenmanlara 28 Eylül’de başlamışım. Geçtiğimiz 4 ayda 21,5 kilometrelik iki zorlu patika koşusuna katıdım ve bitirdim. Şimdi 50 kilometrelik yarışlara girebilir miyim diye düşünüyorum. Ancak, bu da bir tuzak.  Amaç, tüm mesafeleri kat etmek değil; mesafeleri doğru bir ritmle kat edebilecek sabır, irade gücü ve dayanıklılığı oluşturup, sürdürebilmek. 
Uzun koşularla aramda bir sevgi ve nefret ilişkisi var
Çünkü sabır ve güçlü bir irade istiyor. 10 km’lik parkuru sıkılıp bir anda bitiremezsin; nefesin ve gücün yetmez. Sabrın ve iradenle zamanı dilimleyip, mesafeleri kat edersin. Sabır ve irade fakiriysen, yüreğini burkup parkuru tamamlamadan evine dönersin. Sadece koşuda değil, hayatımda da pek çok kez parkuru yarım bırakıp eve döndüm. Yapmak istediğim çok şey var. Hepsi de sabır ve irade isteyen işler. Bu yüzden haftada birkaç kere parkura çıkıp sabır ve irade çalışmaları yapıyorum. Bazen çok zorlanıyorum, ama her bitirdiğimde irade eşiğimi bir tık daha artırdığımı hissediyorum.
İlk patika yarışım Bodrum’daydı. Onlar 50 kilometre, ben 21 km koşuyordum. Yarış anında yollar kesişti anı ölümsüzleştirdik. Ünal (solda), Erol (sağda), ben (ortada)
‘Acı kaçınılmaz, ızdırap çekmek ihtiyari’
Koşulara başladığımdan bu yana ruhsal ve bedensel acı eşiğimin arttığı da bir gerçek. Bazen evimdeki sıcak kanepemde ayaklarımı uzatmışken kendimi faka basıp, buz gibi gecenin karanlığında koşmaya çıkıyorum. Nietzche, mutlu bir yaşamın zorlukları aşma çabasında saklı  olduğunu söyler. Hayatta hepimiz için çok fazla zorluk var. Zorlukları bir kez aşmaya başlayınca, sınırlarınızın hayallerinizin de ötesinde olduğunu idrak etmeye başlıyorsunuz. Zihinlerdeki bariyerlerin tuğlalardan değil, karton briketlerden ibaret olduğunu bir kez gördüğünüzde,  yaşama eskisi gibi bakamıyor insan. Sanki yaşamda bir üst level’a çıkmış, Matrix’in sonunda yeşil kodları görmüş Neo gibi bir his geliyor.