Sosyal medyadan terörü lanetlemek üzerine

Gündemle ilgisiz paylaşımlar yaptığım için beni eleştiren birkaç arkadaşım oldu. Onlara ve bu şekilde düşünen diğer dostlarıma minik bir açıklama yapmak boyunumun borcu. Sosyal medyadan paylaştığım bu mektubun bloğumda da bulunmasını istedim. 

Değerli dostlar,

sizler böyle düşünmeyebilirsiniz ancak, benim bu meselelerle ilgili düşüncelerim şu şekilde:

  1. Sosyal medyadan terörle mücadele olmaz.
  2. Terörü internetten lanetleyerek acıları dindiremez, terörü bitiremezsiniz.
  3. Facebook Feed’inize düşen terörü lanetliyoruz postları maalesef herkesin önüne düşmüyor. Facebook bizlerin ilgi alanına göre, en çok etkileşime girdiğimiz arkadaşlarımızdan haberleri filtreleyip, önümüze koyuyor. Maalesef, hepimiz aslında gerçeklikten kopuk, bir köpüğün içinde yaşıyoruz ve bunun farkında bile değiliz.
  4. Maalesef sosyal medya, doğası gereği (daha çok reklam satmak için) bizleri kategorize ediyor ve kutuplaştırıyor.
  5. Terörü lanetleyen içerikler paylaşmakta bir sıkıntı yok, ancak politik paylaşımlar politikayı düzeltmiyor.
  6. ‘Ateş olup çıra gibi yanmayan etrafını aydınlatamaz,’ derler. Terörü ve politikayı düzeltmek istiyorsanız, evvela birbirinize karşı olan ön yargılardan kurtulmalısınız. Sonra kendinizi cehaletten kurtarmalı, en sonunda da kimseyi hor görmeden etrafınıza ışık olmalısınız.
  7. Terör yüzünden hayatına, işine gücüne ara veren yaklaşımları doğru bulmuyorum. Teröre prim veren bu tür yaklaşımları desteklemiyorum. Daha çok çalışıp, paylaşmamız gereken bir dönemdeyiz.
  8. Kafamızı, içine gömdüğümüz sosyal medya kumundan çıkarıp, vazifemizin başına dönmeli, daha önce hiç çalışmadığımız kadar çalışmalı ve üretmeliyiz. Bunu sadece kendimiz için değil, ülkemizde yaşayan tanımadığımız, anlamadığımız, hatta sevmediğimiz insanlar için bile yapıyor olmalıyız.
  9. Bu yüzden rica ediyorum, kimse beni gündemle ilgili paylaşımlar yapmadığım için hor görmesin. Ben teröre karşı olan mücadelemi tanımadığım, anlayamadığım insanlara gönlümü açarak; onları anlamaya çalışarak ve sosyal medya rüyasının dışında (gerçek hayatta) mücadele vererek yapmayı tercih ediyorum.

Saygı ve selamlarımla,

Hakan.

Atatürk’ün en büyük vasiyetini anladık mı?

Acı ama gerçek; Atatürkçü gençliğimizin büyük bir kısmı O’nu tanımıyor ve geriye bıraktığı en önemli şeyden bihaber.

Maalesef, Atatürkçü olmak kola adını kazımakla ya da arabanın arkasına imzasını yapıştırmakla olmuyor. Nasıl Kur’an’ı okuyup anlamadan mümin olunamıyorsa,  Atatürk’ün Nutkunu okumadan da Atatürkçü olunmuyor. Evet, yılda ortalama bir kitap bile okuyamayan bir milletin 600 sayfalık bir külliyatı okuyup anlamaya çalışmasını beklemek pek gerçekçi değil. O zaman Atatürkçüyüm dememelisin, ya da değilsen bile Atatürk’e ve icraatlarına laf atmamalısın. Çünkü ne olduklarını bile bilmiyorsun! Herkes şapkasını önüne alıp, iç muhasebesini yapmadan ve  kendi düşüncesini oluşturmadan (kulaktan dolma bilgilerle) herhangi bir konuda hiçbir topa (olumlu ya da olmusuz) girmemeli!

Atatürk’ü anlamak belki o kadar kolay değil; öyle ki yakın arkadaşları (Başta İsmet inönü ve  Fevzi Çakmak olmak üzere…) kendisini doğru dürüst anlayamamış. Atatürk’ün vefatından sonra geride kalanların, O’nun bıraktığı mirası anlayıp ne derece sahip çıktığı günümüze kadar süren bir tartışma konusu.

Ama bir de şuradan bakalım!

Celal Şengör’ün Dahi Diktatör kitabında ilginç bir bölüm var. İnönü şöyle diyor Atatürk’e, “Gazeteler dedikodu yapıyorlar. Bu memleketi daha ne kadar on bir sarhoş idare edecek” diyorlar. Atatürk şöyle cevap veriyor: “Pardon?” diyor, “On bir sarhoş mu? Halt etmişler. Bu memleketi sadece bir sarhoş idare ediyor” diyor. Orada, arkadaşlarının arasında gerçeği söylüyor aslında, “Hiçbiriniz, hiçbir işi layıkıyla yapamıyorsunuz.” Bu söz aslında sadece İsmet Paşa ve arkadaşlarına değil, sanki günümüz Türk gençliğine de söylenmiş gibi… Biz ödevimizi layıkıyla yapabiliyor muyuz?

Önce ödevimizi bilelim

Atatürk tüm hayatı boyunca medeni bir toplum yaratmak için uğraştı. Atatürk medeniyeti şöyle tanımlıyor: “İçindeki insanların kişisel otoriteye bağlanmadan birbirleriyle birlikte yaşayabildikleri bir toplum, medeni bir toplumdur.” Daha da basite indirgersek, medeniyet birlikte yaşayabilme becerisidir. Evet, medeni olmak bir beceridir. Atatürk, bizlerin bu beceriyi kazanmasını istiyor. İlk ödevimiz bu!

Atatürk toplumdaki cinsler, etnik ve dini unsurlar arasındaki farkları mümkün olduğu kadar törpülemeye çalışıyor ki, herkes bir potada birbiriyle konuşan insanlar haline gelebilsin. Aksi halde ülkü birliği ve millet olmak mümkün değil. Millet olmadığın zaman kendini dışarıya karşı koruman ise hiç mümkün değil!  

Atatürk’ü anlamak O’nun bıraktığı her şeye körü körüne bağlanmak demek değildir

Atatürk, bizlerin ezberci düşüncelerden, yeni bir önder arayışından, doktrinlerden ve dayatmalardan uzak durmamızı, aklımızı kullanmamızı istemiş.  Her konuyu kendi döneminin şartları çerçevesinde değerlendirip, hareket etmek en akılcı yoldur. Artık dünyamız Cumhuriyet’in ilk yıllarındaki gibi değil; sahip olduğumuz teknoloji, imkanlar dünyanın ve ülkelerin çerçevesini de haliyle değiştirdi. Atatürk güçlü ve medeni bir toplum olarak hayatımıza devam edebilmemiz için bizlerden aklımızı kullanmamızı istiyor. Bıraktığı en büyük miras, her dönemin şartına göre millet olarak hayatta kalmamızı sağlayacak akılcı düşünce sisteminden başka bir şey değil.

Atatürk’ü anlamaya çalışmak akılcı olmaya çalışmaktır

Atatürk ilerli görüşlü bir lider olduğu için, Türk milletine (Türk milleti: Türkiye Cumhuriyetini kuran halkların tamamına verilen addır. Bu halklar; Rum, Çerkez, Türk, Kürd, Ermeni, Boşnak, Arnavut v.b…) hiçbir kişisel, kurumsal otorite tesirinde kalmamamızı her türlü sıkıntıdan kurtuluş için daima aklımızı kullanmamızı istemiş.  

İşte Atatürk’ün bizlere bıraktığı en büyük vasiyet bu; medeni ve akılcı bir toplum olmamız!