İçindeki çocuğu mutlu etmek; bir saatin hikayesi

Okura not: Birazdan okuyacağınız bu blog yazısı kahramınız Hakan Efendi’nın günlüğü ile yaptığı sıradışı zamansız monoloğu içermektedir. Olur da okurken sıkılırsanız falan, ekranı hemen kapatıp benden kendinize güzel bir çay söyleyin ve en sevdiğiniz arkadaşınızı telefonla arayıp rahatlamaya çalışın.

Sevgili günlük,

Saatler sabahın 4:35’ini gösteriyor. Zaten sallantıda olan uyku düzenim geçtiğimiz hafta gerçekleştirdiğimiz San Francisco seyahatinden sonra iyice içinden çıkılmaz bir hal aldı. Geceleri uyuyamamalar, kafalarda uçuşan şukela düşünceler ve durdurak bilmeyen hep birşeyler yaratma isteğimle geldim sana… Bu saatte yapacak pek bir işim olmadığından, maalesef gevezeliklerime katlanmak durumunda kalacaksın, sevgili günlük…

Biliyorsun, hem kafayı toparlamak, hem de yeni iş fırsatlarını ve trendleri yerinde gözlemlemek bahanesiyle, kendimizi kandırıp, güzel bir seyahat planı oluşturmuştuk. Hatun da sağolsun hep destek, tam destek olduğu için pılı pırtı toplayıp vurmuştuk kendimizi yollara… Ya bak aklıma ne geldi; San Francisco seyahatimizle ilgili notları önümüzdeki günlerde şöyle güzel bir blog yazısında toplayalım. Hem düşünceler toparlanmış olur, hem de gitmeyi düşünenler için de mini bir kaynak olur. Ne dersin?

Gelelim asıl konumuza…

Ailem ve dostlarım gibi sen de çok iyi biliyorsun ki, saatlere karşı küçüklüğümden bu yana çok büyük ilgim ve zaafım var. Hatta teknolojiye olan merakımın kökünde bile saatler yatıyor diyebilirim. Dün gibi hatırlıyorum; daha ilkokula bile başlamamıştım. Kuzenim Tolga’nın çok şahane bir Casio saati vardı. Sende belki hatırlarsın; hani üstünde oyun oynanan türden birşeydi. İşte o saatin hastasıydım ben. O saatten bende hiç olmadı ama, yıllar içinde harçlığımı biriktirerek bir tane Casio databank satın alabilmiştim. Daha sonra zaman içinde kazandığım paralarla mini bir saat koleksiyonu oluşturacak kadar saatim oldu. Koleksiyon dediğime bakma, öyle çok pahalı şeylerden bahsetmiyorum; akıllı saatler ve türevi şeyleri saymazsak; birkaç Swatch, babamdan yadigar Casio databank, hala severek kullandığım Casio Protek ve Suunto Core Red Crush outdoor saatlerim, bir de kız arkadaşımla vitrinleri dolaşırken; ‘’Bence her erkeğin şöyle klasik bir takım elbise saati olmalı,’’ dediği için o an gaza gelip aldığım o klasik Tissot. Ama bu mini koleksiyonumun en nadide parçası geçen sene aramıza katılan Omega Moonwatch (Speedmaster Professional) oldu. İzin ver, sana bunun sonu mutlulukla biten hüzünlü hikâyesini anlatayım.

Her şey bununla başladı

İşte her şey bununla başladı

Ben aslında astronot olacaktım da…

Herkesin hayatına damga vuran birkaç film vardır elbet. Hiç şüphe yok ki Apollo 13 benim hayatımı değiştiren ender filmlerden biridir. O filmi izledikten sonra deli manyak gibi astronot olmak istemiştim. Eğer astronot olamazsam en azından mühendis olayım diye düşünmüştüm. Filmde beni en çok etkileyen şeylerden biri de astronotların taktığı o saat olmuştu.

Buzz Aldrin ve Omega Speedmaster

Buzz Aldrin ve Omega Speedmaster

O dönem internet falan da yok tabii (yani var da halka inmemiş!). Sordum, araştırdım; nedir o saat diye… Meğer Omega Speedmaster’mış. Sinemada elime saatin bir broşürü de geçmişti. O yaşta, gördüğüm her saatçinin vitrininde o saati aradım ama bulamadım. Saatçilere sordum, bana güldüler; ‘’Evladım o saat seni aşar, çok pahalıdır,’’ dediler. O yaşta insanda para mefhumu da olmuyor tabii; ‘’Altı üstü bir saat işte, ne kadar pahalı olabilir ki,’’ diye soruyorum, kimseden ses çıkmıyor. Memur çocuğu olduğum için küçük yaşta anadan babadan pek bir şey istememeyi öğrenmiştim. Filmlerde millet çınar ağacının altına gider and içer, yemin verir; ben de lojmanın basket potasının altına gittim ve kendime bir söz verdim; ‘’Bir gün büyük adam olucam ve ben de kendime bir tane Omega Speedmaster alıcam,’’ dedim.

Bu filmi izleyen astronot ya da en azından mühendis olur

 

Sevgili günlük, bilmem sen de böyle düşünür müsün ama, insanı var eden ve mücadeleye sürükleyen en önemli ve yüce duygulardan biri de yoksunluktur. Kendini yoksun, eksik hissedince zaten kaybedecek neyim var ki deyip, dalıveriyorsun korkusuzca. Aslında düşününce ne komik, altı üstü bir saat işte…

Zaman geçti okullar bitti, meslek hayatına atıldım. Kariyerimsi şeyler yaparken şansımın da yardımıyla görece güzel paralar kazanmaya başladım ve herkes gibi kendime güzel, keyifli bir hayat kurdum. Bunu yaparken hobilerime ve kendime yatırım yapmaktan hiç çekinmedim. Ohh canıma değsin sevgili günlük, gittim Led Zeppelin’in gitaristi Jimmy Page’in Gibson Goldtop gitarının aynından da aldım, gitmek istediğim yerlere de gittim, almak istediğim eğitimleri de, kitapları da, oyuncakları da hiç acımadan aldım. Arada acılar ve sıkıntılar da olmadı değil, ama geriye dönüp baktığımda bana verilen fırsatları en iyi şekilde değerlendirdiğimi, hayatın bana gerçekten çok iyi davrandığını görüyor ve yatıp kalkıp tanrıya şükrediyorum.

Neyse işte, içimde kalan, gerçekleştirmek istediğim ne varsa sırayla hayata geçirmiştim ki, geçen sene ”Parası neyse vereyim de şu saati de alayım,” dedim. Gittim aldım.

Satın alma kararı 20 sene önce verildi. Bugün satın alındı #omega #moonwatch

Hakan Akben (@hakanakben) tarafından paylaşılan bir fotoğraf ()

Aslında daha önce de alabilirdim ama, sahip olduklarımdan maksimum keyif ve tad almak için bu tür şeyleri sindire sindire, zamana yayarak yapmayı daha çok seviyorum. Bu arada yanlış anlaşılmasın, bu saati alabilmek çok matah bir şey değil. Bir Panaeria, bir Patek Philippe kadar pahalı bir saat değil ama, hikayesi ve sembolik bir değeri var benim için. Bir kere ilk 1957 yılında ortaya çıkmış bu model. Nasa’nın gerçekleştirdiği altı Ay (Apollo görevleri) operasyonunda da bizzat kullanılmış. Nasa, uzun bir süre uzay görevlerine çıkan astronotlara hep bu saatten vermiş. Daha sonra öğrendim ki bizim kız da bu saatin hayranıymış. Ama sevgili günlük, biliyor musun bütün bunlardan çok daha önemli bir şey var. Ara sıra kolumu uzatıp bu saate baktığımda 12 yaşımdaki kaygılı halimi görüyor ve ona şunu söylüyorum; ‘’Merak etme, büyüdün ve adam oldun. Şimdi keyifle basket oynamaya devam edebilirsin!’’

Bir gün sahip olduğumuz her şeyi kaybedeceğiz. Elde avuçta sadece güzel anılar ve bilincimizin minik bir kısmını yansıtan birkaç yazı ve fotoğraf kalırsa ne ala… Belki de bu yüzden uyuyamıyorum sevgili günlük, geriye minicikte olsa birşeyler bırakabilmek için…


Sana bir sır vereyim mi sevgili günlük, şunu izlerken hala heyecanlanıyorum…

Mutluluğun sırrı üretkenlikte saklı

İnsan üretebildiği ölçüde yaşar ve mutlu olur. Bu yüzdendir ki, üretkenliği artırabilmek ümidiyle yazılmış sayısız makale, online ve offline eğitim içeriği parmaklarımızın ucunda. Otuz küsür yıllık ömrümün son birkaç senesini üretkenlik meselesini anlayıp, uygulayabileceğim strateji ve taktiklerin peşinden koşarak geçirdim. Bu konuya o kadar takılmıştım ki, tanıştığım hemen herkese sabah ofiste ilk iş ne yaptığını, akşamları kaçta yatıp, sabahları kaçta kalktığını sorarken buluyordum kendimi…

Bu soruların cevaplarında belki kendi üretkenliğime ve mutluluğuma dair ipuçları bulabileceğimi düşündüğümden, toparladığım cevaplardan ve makalelerden, zaman içinde, kocaman bir defter oluşturdum. Dönüp dönüp bakıyorum ve anlıyorum ki; üretkenlik meselesi çok kişisel bir hadise. Maalesef, hepimizi kurtaracak tek bir formül yok. Kimileri sabahın erken saatlerinde işe koyulmayı sever, kimileri gece daha iyi çalışır. Birileri size bu konuda tek bir formül olduğunu söylerse hemen kaçın oradan. Üretkenlik hakkında toparladığım notlardan oluşan Evernote klasörümün kapağında aynen şu yazıyor: “Hakan beyciğim, sakın ha başkalarının formüllerini kendi üretkenlik denklemlerini çözmek için, olduğu gibi, kullanmayasın!”

Üretkenliğin anahtarı motivasyon

Sabit, düzenli bir işimin olmadığı şu günlerde, her gün gidecek 30 km’lik bir yol, ucuca bağlanmış toplantılar ya da ofis içi dedikodular gibi insanı iş yapmak için itekleyen bir sürü beyaz yaka ritüeli de olmadığından, insan her an boşlukta bulabiliyor kendini. Eğer sizi inanılmaz derecede motive eden projeyi ya da işi henüz bulamadıysanız; “Oh ne güzel, bu gün de işe gitmiyorum,” ile başlayan özgür günleriniz, zamanda ileri ve geri zihin yolculukları yaparak tetiklediğiniz sahte kaygılardan beslenip, kendini bunalımlı günlere bırakabiliyor. Bu boş günlerde kendinizi, en son model macbook pro’unuzla Caddebostan Cafe Nero’da, Facebook’ta naralar atıp ülkeyi kurtarırken bulmanız işten bile değil!

Üretkenliği ölçmek

Görece yoğun geçen iş dünyasından bireysel dünyama yaptığım kariyer yolculuğumda zihnimi rahatlatmak ve kendimi biraz olsun güvende hissetmek için, gün boyu yaptığım aktivitelerin minik bir seceresini tutuyorum. Hasan’dan öğrendiğim, mutluluk excel’ini son iki aydır ben de uyguluyorum. Bu neydi diye merak edenleriniz varsa, hemen kısaca açıklayayım: Her gün için sabah, öğle ve akşam nasıl hissettiğime 1’den 10’a kadar bir not veriyorum. Eğer fena hissediyorsam ya da hastaysam, o sabaha 5 gibi bir not veriyorum. Eğer kendimi iyi hissediyorsam ki; genelde hava güzelse, iyi bir müzik dinliyorsam, etrafımdaki güzelliklerin farkındaysam, şükürbaz modumdaysam ya da işe yarar bir şeyler yaparak zamanımı geçirdiğimi düşünüyorsam, puanlar 7’den 9’a kadar çıkabiliyor. Henüz kendime 10 verdiğim bir gün olmadı!

Hasan’ın excel’inden farklı olarak bende ek birkaç mini kolon daha var. Bunlar, benim için önemli olan sabah kaçta kalktım, akşam kaçta yattım, bugün spora gittim mi kolonları…

Bu excel dosyasına her baktığımda kendimle ilgili gerçekler apaçık önümde duruyor. Mesela net bir şekilde sabah insanı olmadığım görünüyor. Sabahları not ortalamam oldukça düşük. Öğle saatleri yükselmeye başlıyor, akşamlarıysa doruk noktasına çıkıyor. Eğer sabah spora gittiysem, günün geri kalanında kendime verdiğim not 1-2 puan yukarıda oluyor. Bu pozitif ilerleme muhtemelen spor yaptıkça salgıladığım endorfinle ilgilidir. Eğer evde yemeğimi kendim yaptıysam, yine kendimi biraz mutlu hissediyorum. Bu da muhtemelen dışarda sağlıksız yemeklere abuk subuk paralar harcamadığımdan olsa gerek…

Fark ettiğim ve günümün mutlu ve üretken geçmesini sağlayan bir başka önemli etkense, ertesi gün yapacaklarımın kafamda çok net olmasıyla alakalı. Geceden uzun uzun yarın yapılacaklar listesi oluşturmaktan bahsetmiyorum. Bu, tam tersine daha gün başlamadan beni demotive ediyor. Up uzun bir yapılacaklar listesi, ertesi gün yanına bir sürü check atmış olsam bile, beni daha üretken yapmıyor. Asıl olan, gerçekten bir süredir çözülememiş önemli sorunları fark etmek ve bunları ertelemeden üstüne üstüne gitmek. Bu bizi korkutan şeylerin üzerine sallanmadan, koşa koşa gitmek ve onları halletmekle ilgili bir konu. Birşeyleri bitirmek, teslim etmek yine beni üretken ve mutlu hissettiren başka bir konu. Eğer bir günde bitmeyecek türden büyük bir proje üzerinde çalışıyorsam, projeyi anlamlı parçalara bölüp, o gün bitirmek istediğim kısmını halletmek mutluluğumu pekiştiriyor.

Sanıldığının aksine üretkenlik ne kadar çok şey yaptığınızla ilgili değil; bu daha çok önemli sorunları fark etmek ve bunları çözmeye odaklanmakla ilgili bir konu. Eminim çoğumuzun yıllardır birgün mutlaka yapılacak şeyler listesinde olan ve bir türlü başlayamayıp ertelediği bazı projeleri vardır. Henüz aciliyeti olmayan kişisel proejeler, hatta hiç yapmasak bile olur ancak, yaparsak belki hayatımızı değiştirecek türden işlerden bahsediyorum. Benim de 2009 yılından beri bekleyen bu tür projelerim mevcut. Çok iyi biliyorum ki, bu projelerin üstüne yürürsem kendimi çok daha mutlu ve başarılı hissedeceğim ama, maalesef yeterli düzeyde motive olamıyorum. O halde belkide benim odaklanmam gereken asıl konu, bu projelere başlamak için motivasyonumu artıracak şeyler bulmak ve kendimi ikna etmeye çalışmak olmalı…

Gelişim raporunda doğru metrikleri ölçmek

Ben, gündelik ruh hallerimi ve yaptıklarımın minik bir seceresini tutarken kendimle ilgili büyük resmi görmeye çalışıyorum ve maalesef, gün boyu yaptığım irili ufaklı işlerin asıl çizmek istediğim büyük resimle pek alakalı olmadığını apaçık görüyorum. Seth Godin’in bu konuyla ilgili harika bir blog yazısı var.

Mini bir özet geçmek gerekirse:

Her gün yaptığımız şeyleri ölçmek, gerçekten gelişimimizi ölçmek anlamına gelmeyebilir. Bu yüzden, bize orta ve uzun vadede fayda sağlayacak projelerde ne alemde olduğumuzu gösteren metriklere de biraz odaklanmak gerek. Nedir bu metrikler, diye merak ederseniz:

  1. Cevaplanamamış zor sorular,
  2. İlerleme kaydedemediğinizi düşündüğünüz uzun vadeli hedefler,
  3. Daha önce işe yaramış, riskli cömert atılımlar,
  4. Daha da önemlisi henüz listenize girmemiş ancak, listenizde olması gereken konular,

Yazımın başında da ifade ettiğim gibi, üretkenlik meselesi çok kişisel bir durum. Maalesef, hepimizi kurtaracak tek bir formül yok. Bu yüzden başkalarının formüllerini kendi denklemlerimizi çözmek için olduğu gibi alıp kullanamayız. Başkalarının bulduğu formüllerden yola çıkarak bizim gerçekliğimizle örtüşen kendi özel denklemlerimizi oluşturmaya kafa yormalıyız. Üretkenlik, önemli sorunları çözebilmekle ilgili bir şey. Evvela çözülecek önemli sorunları bulup, bunları halletmeye odaklanmalı. İşte o zaman gerçekten üretken oluyor insan; kafalar rahatlıyor ve çok daha uzun süren peşi sıra mutluluklar yakanızı bırakmıyor!

Yöneticinizle iyi geçinmek için tavsiyeler -1

Başarılı bir iş hayatı için öneriler sıralayabilecek müthiş bir kurumsal kariyerim yok. Zaten başarı denen şeyin bize anlatıldığı standart versiyonuna da inanmıyorum. Öte yandan başarılı adamların hikayelerini dinlemekten de çok sıkıldım. Hep aynı şeyler değil mi allahaşkına! “Fikrim vardı, hayata geçirdim, bu kadar sattık, şu kadar büyüdük, çok para kazandık ama fazlasıyla da acılar çektik. İşin hakkını verdik orası ayrı…” Bir kere o hikayelerin çoğu cepteki iki lirayla başlamıyor. Birileri birilerinin elinden tutuyor, paralar kazanılıyor ya da batılıyor. Sonra hikayeleştirilip, paketlenip seminerlerde yeniden satılıyor. Lakin bu müthiş zihinler kendini parlatmakla uğraşırken dünyanın çözüm bekleyen çok daha büyük sorunları oracıkta beklemeye devam ediyor.

Gariptir ki kariyer ve başarı gibi kelimelerin içinde insanı baskı altına alan ve zorlayan çağrışımlar olduğunu düşünüyorum. “Başarılı mısın, ne kadar başarılısın, başarmalısın, neden başaramadın, kariyerin var mı, müdür müsün, kaçıncı dereceden memursun?” Kariyer ve başarının, absürd referans noktalarıyla sistemin işine geldiği gibi yazıldığı, sopa ve havuç olarak kullanıldığı her çeşidine karşıyım ben.

Nerede o eski insanlar?

Bana kalırsa kanaatkar olabilmek şu günlerdeki en çetin başarı. Biri bana açıklayabilir mi; kim, kime göre ve neye göre daha başarılı veya başarısız! Tek başarı kriterimiz kazandığımız para mı olmalı? Böyle düşündüğümüz için artık kimse zanaatkar olmak istemiyor. Tarım bitti, madencelik tarihimiz facialar ile dolu, etin kilosu da 50 lira olmuş bu arada. Dünyanın insan egosundan daha büyük dertleri yok mu?

Kimim ben?

Bence sen kimsin sorusunun cevabı da 9.Dereceden devlet memuruyum ya da kasabım, müdürüm vs.. olmamalı. Yaptığımız iş her koşulda kişiliğimizin aynası olamaz. Hele Türkiye gibi mesleklerin popülerlik indeksine göre seçildiği ya da seçilemediği bir yerde… Kendimizi kandırmayalım. Şu ana kadar elde ettiğimiz pek az başarının veya kariyerin gerçek kimliğimize faydası oldu. 

Hayal kırıklığına uğrayanlar, endişe eden, korkanlar veya tutkularının esiri olanlar ruhlarını özgür kılamazlar.Konfüçyüs

Kariyeri salladık, peki ya iş?

İnsan kariyer odaklı olmasa bile elindeki işi en iyi şekilde yapmakla yükümlüdür. Zaten çalışmak mutluluğun olmazsa olmaz koşuludur. Severek yapılan iş, insanı sıkılmaktan, kötü alışkanlıklardan ve açlıktan korur.

Kurumsal insanlar olarak çok değerli hayatlarımızın büyük bir bölümünü iş yerinde geçiriyoruz. Ortalama bir Türk beyaz yakalı işçi suni olarak iklimlendirilmiş yaşam alanı olan ofisinde, haftaiçi her gün sabah 09:00’dan akşam 18:00’e kadar mesai yapar ve hayatta kalması için gerekli olan maaş gününü bekleyerek  yıllarını geçirir. Bu süre zarfında gün boyu bir sürü şakalar, eğlenceler, hayal kırıklıları ve sıkıntılara göğüs gererek, aldığı eğitim ve sosyal çevresinin beklentilerine karşı kendini ispat edip, tüneldeki ışığı görmek ve özgürlüğüne kavuşmak için çabalar durur.

Kübik dediğimiz şöyle birşey olsa keşke...

Kübik dediğimiz şöyle birşey olsa keşke…

Mutluğunun sırrı müdüründe saklı

Kurumsal hayata dair bir kariyer hedefiniz olsun  ya da olmasın başınız ağrımadan keyifle üretmek ve çalışmanın en önemli şartlardan biri müdürünüzle iyi geçiniyor olmaktır. Siz müdürünüzün halinden anlarsanız, o da sizi anlayacaktır ve işinizi rahat bir şekilde yerine getirmeniz için elinden geleni yapacaktır. Sonuçta sizin başarınız müdürünüzün de başarısıdır. Akıllı yöneticiler bunu çok iyi bilir ve çalışanının mutlulukla ürettiği faydadan sonuna kadar faydalanmak ister.

Pekiyi, kurumsal dünyada yöneticinizle iyi geçinmek için nelere dikkat etmelisiniz. Konuyu daha fazla uzatmadan kendimce  önemli olduğunu düşündüğüm 5 maddeyi paylaşıyorum:

1. Saygı görmek için önce sen saygı göster

2. Ne söylediğine değil, nasıl söylediğine dikkat et

3. Önce anlamaya sonra anlaşılmaya çalış

4. Halden anla; unutma müdürün de bir müdürü var

5. Egoları büyük olan yönetilmeye mahkumdur

 

 

 

Teknolojiye rağmen mutlu olmanın yolları

Bilim adamları asırlardır mutlu olmanın yolları üzerine araştırmalar yapıyor. Dışarıda huzurumuzu ve moralimizi bozacak bir sürü etken var. İş yerindeki sorunlar, ödenmesi gereken faturalar, politikacıların garip söylemleri, dalgalı ekonomi, rutin ailevi problemler ve daha adını bile koyamadığımız bir sürü dış etken yüzünden dert küpü gibi yaşayıveriyoruz hayatı. Etrafımdaki çoğu metropol insanı yalnızlıktan şikayet edip duruyor ama, asıl dertleri yalnızlık değil; tam tersi hiç yalnız kalamamak. Kendiyle olamamak.

Yalnızlıktan şikayet edip, hiç yalnız kalamamak

En son ne zaman kendinizle baş başa kalıp keyifli bir zaman geçirdiniz. Bir dakika, burada gerçekten kendinizle olmaktan söz ediyorum. Elinde akıllı telefonunla şuursuzca Instagram’da dolaştığın, e-postalarına gömüldüğün, web’den haber takip ettiğin ya da evde bir başına oturup televizyonda Survivor izlediğin saatlerden bahsetmiyorum. Ben, gerçekten o bilgisayarını, iPad’ini ve iPhone’unu çantandan çıkartmadığın, elinde bomboş bir kağıt ve en güzel kaleminle içini döktüğün, kendinle konuştuğun anlardan söz ediyorum.  Mutlu olmanın yolları nedir diye hep düşünüyoruz ama bilimsel olarak da kanıtlanmış bir gerçek var; insan hayatta ve sağlıklı olduğuna şükredince bir anda gözündeki perdeler iniyor.  Bu yüzdendir ki, hastanenin acil servisinden çıktığımızda sahip olduğumuz güzel aile için,  yiyebildiğimiz ekmeğe ve her şeyden önemlisi sağlıkla nefes alabildiğimiz için şükran duyuyoruz. Bir süre için dış dünyadaki sanal dertler de bir anda gözümüzde küçülüyor.

Dışa bağımlı mutluluk geçicidir… Kurşun geçirmez, stabil bir ruh hali için dışarıya olan bağımlılığı azaltmak ve huzuru içeride aramak gerekir.

Eğer düzenli olarak kendiyle konuşabilen, hayatını gözden geçirebilen ve kendiyle yalnız kalıp, kendini tanımak için özveri ve sabır gösteren o küçük yüzdelik dilimin parçasıysanız sizi içten tebrik ediyorum. Şu hayatta hepimizden öndesiniz!

İnsan, sahip olduğu milyarlarca hücre ile sonsuz evrenin küçük bir kopyası gibi… Sahip olduğumuz her hücre büyük bir bilincin bir parçası olarak üstüne düşen görevi en mükemmel şekilde yapıyor ve bizim hayatta kusursuz bir şekilde var olmamızı sağlıyor. İçimizde kocaman bir evreni barındırıyorken, tüm soruların cevabını dışarıda aramak ne kadar anlamlı!

Sizce mutlu olmanın yolları nedir? Lütfen düşüncelerinizi aşağıdaki yorum alanından paylaşın ve bize yeni bakış açıları kazandırmaktan kendinizi alı koymayın…